"Zamanı öldürmüyoruz; zaman, bizi kendi ritminde yavaşça eritiyor. Belki de aylaklık, akıntıya karşı kürek çekmek değil, nehrin kendisi olmaya cesaret etmektir."
Modern insanın en büyük trajedisi, durmayı ve sadece "olmayı" unutmuş olmasıdır. İsmail Taşdelen, Aylak Zamanlar’da okuru modern dünyanın o boğucu, telaşlı ve mekanik ritminden koparıp, zamanın esnediği, mekânın silindiği derin bir içsel coğrafyaya götürüyor. Dayatılan düzenden kaçışın; durmanın, izlemenin ve dünyayı sözcüklerle yeniden inşa etmenin yollarını arıyor. Kendi gölgesini takip ederek içine doğru yürüyen bir insanın izlenimlerini, aylaklığın üretken bir eylemsizlik, hayata ve kendine geç kalmama adına verilmiş yaşamsal bir mücadele olduğunu incelikle işliyor.
Aylak Zamanlar; anıların kurmacayla, rüyaların çarpıcı gerçeklikle sarmaş dolaş olduğu bir metin. Dünyanın gürültüsünü arkasında bırakıp kendi iç sessizliğiyle derinlemesine yüzleşmek isteyen tüm okurlar için unutulmaz bir okuma deneyimi.
