Avludan dışarı çıktık. Bir rüya gördük sanki. Elli yıl geriye gitmiştik. Anılarımızın içinden süzülerek yürüyorduk.
“Bu toplum için özgürlük, eşitlik ve adalette yana mücadele eden iki kuşağını, o kızlı erkekli yiğit gençlerini biçtiler geçtiler, neden başaramadık Zekeriyam?”
“Evet, bu önemli bir soru Nurhayat, biz bunu bugün konuşmayalım istersen. Kaldı ki bunun değerlendirmesi ikimizi de aşıyor ama sana şunu söyleyebilirim, bunu sorgulayan çok fazla insan var ve bu umut demektir.”
Yoldaşlarımızın yanından ayrılıp da Ankara’nın iç titreten havasına karıştığımızda ısınalım diye Samanpazarı’ndan Ulus’a doğru adımlarımızı hızlandırdık. Arkamızda arkadaşlarımızı bırakmış da tahliye olmuşuz gibi pür i efkâr kapladı içimizi. Sevinçle suçluluk arası bir duyguydu yaşadığımız, yıllar önce tahliyemizde yaşadığımız gibi.
