Herkesin bu hayatta Karadenizli bir sevdiği olmuştur.
Ve herkesin Özlem duyduğu bir Vuslat'ı olmuştur.
Yıllardır atanamayan Özlem öğretmen, Karadeniz'in mavisini gözlerinde taşıyarak karlı dağların olduğu doğuya atanmıştı.
Vuslat ise babasının son nefesine yetişememiş olmanın acısıyla
kendi toprağına dönmüştü.
Iki öğretmen de çocuklara umut verirken, kalabalıkların içinde yalnızdılar. Vuslat ile Özlem'in hayatları bir gün kesişti. Tıpkı Dağ ile Deniz gibiydiler. Bakışmaları serbest kavuşmaları ise imkânsız gibiydi. Coğrafya kaderdir derler, bakalım çok severseler
kaderlerini yenebilebilecekler mi?
