“Tutuşmadan önce insan kömür gibi karanlık, kirli ve soğuktu.”
İnsan tasavvurunu yoğun bir metaforla dile getiren Dâvûd-i Kayserî’nin bu sözü aynı zamanda elinizdeki kitabın izlediği düşünce hattının da temel noktasını oluşturmaktadır. Düşünürün vahdetü’l-vücûd teorisi zemininde şekillenen yaklaşımı insan varoluşunu perdelenme, yöneliş ve dönüşüm imkanlarıyla örülü çok katmanlı bir yapı içinde anlamlandırmaktadır. Hakikatle temas gerçekleşmeden önce insanın donuk, kapalı ve edilgin haller sergileyebilmesi bu varlık biçiminin mümkün alanlarından yalnızca biridir. Aynı varoluş, bu halin ötesine geçebilecek bir potansiyeli de bünyesinde taşımaktadır. Din eğitimi burada insanın söz konusu dönüşüm istidadını fark etmesini ve onu oluş/eylem düzlemlerinde kavramasını olanaklı kılan bir ufuk olarak ele alınmaktadır.
