İngiliz Usulü Bekarlık: Bir Çaydanlık, İki İş.
İngiltere’ye, Essex’e doktora yapmaya gittiğim o ilk günlerdi. Heathrow’a indim, karşımda Eskişehirli arkadaşım Sinan... Beni Cambridge’deki bekar evlerine davet etti. Orada İngiltere’de yaşamanın pratik yollarını öğrenirken bir sabah mutfakta duraladım. Bizimkiler çaydanlığı ocağa koymuş, içine de yumurtaları atmışlardı. Meğer aynı suyun içinde hem yumurtayı kaynatıp hem de o suyla çayı demliyorlarmış! “Pratik İngiliz usulü bekar hayatı işte…” diyerek gülüşmüştük. O gün anladım ki; büyük ilmi yolculuklar bazen bir çaydanlıkta kaynayan o mütevazı suyla başlarmış.
Kekemelik, Dinleyenin Kulağında Biter!
Kekemelik terapisi nereye gider diye soruyorlar; bence hiçbir yere gitmez, olduğu yerde kalır. Çünkü bu işin sırrı tekniklerde değil, bakış açısındadır. Wendell Johnson’ın o meşhur sözünü hiç unutmam: ‘Kekemelik dinleyenin kulağında biter.’ Ben neden aileyi işin içine katan aile temelli programları önemsiyorum biliyor musunuz? Çünkü asıl heyecan verici değişim, o terapi odasında değil; bir annenin veya babanın, kekeleyen çocuğuna ‘yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk’ gibi doğal ve şefkatle bakmaya başladığı o eşsiz anda yaşanır. Ne zaman ki toplum ve aile o sesi ‘hata’ olarak görmekten vazgeçer, işte o zaman gerçek iyileşme başlar. Biz göremeyeceğiz belki ama gelecek nesillerin en büyük sınavı, kedi dilini kaynatıp içirmekten bahseden safsatalarla değil, bu derin kabullenişin bilimiyle yürümek olacaktır.
