Karganın rahatsız ettiği kedi ağır adımlarla, öfkeli öfkeli miyavlayarak gözden kayboldu. Karga da yuvasına geri döndü. Karga bile vatanı saydığı ağaçlara düşmanlarını çıkarmıyordu; yavrularının ve belki de tüm kuşların iyiliği için.
Abdurrahman bir süre düşündü. “Keşke.” dedi. “Keşke insanlar da bu dünyayı sevgiyle, barışla, huzurla, adaletle, neşeyle tüm güçleriyle donatsalar tüm canlıların iyiliği için.” Kendi kendine söz verdi. Bu konuda bütün hayatı boyunca elinden ne geliyorsa yapacaktı.
Vatanını, canı pahasına koruyacaktı.
Bunları düşününce içine bir huzur doldu.
