Çünkü insanlar ölmüştü. Kalpleri değil. Kalpler çalışıyordu. Merakları durmuştu. Kimse yağmurun kokusunu sormuyordu. Kimse bir kedinin neden gece yarısı boş bir sokağa baktığını düşünmüyordu. Kimse sevdiği insanın yüzüne, ilk kez görüyormuş gibi bakmıyordu. Kuşlar bunu fark etti.
