İnsan, geceleri yalnız kaldığında yaşamı, ölümü, geçmişi, geleceği ve de aşkı düşünür. Bunun sebebini öyle ağdalı cümlelerle anlatmaya gerek yoktur. Karanlık insanı aydınlatır.
Eve dönüş yolundayım. Bozkır’ın kendi gibi renksiz şosesinde arabamla ilerliyorum. Arabanın içindeki tüm atomlar sessiz. Durup durup içimden bir aforizma patlatıyorum… “Kader gayrete aşıktır ama şansla da flörtleşir.” Ne gündü ama diyorum. Kırşehir’den eli boş ama ruhu dolu dönüyorum. Bir aforizma daha geliyor… “Sadece bire ve kendisine bölünebilen bir asal sayı yalnızlığı içindeyim.” Arabanın penceresini açıyorum. Ilık bahar havası hücum ediyor içeri. Kafamın içinde Metallica “Uzun İnce Bir Yoldayım” türküsünü söylüyor. Karanlıkta yürüyen bir sarhoş kadar hakimim kendime ve düşüncelerime. Son aforizma geliyor… “Fransız realizmi ile Türk arabeski kardeştir!”
