Bu eser, modern Batı düşüncesi içinde yetişmiş, ideolojik mücadelelerle şekillenmiş ve uzun soluklu bir hakikat arayışının ardından İslâm’a yönelmiş bir düşünür olan Roger Garaudy’nin tasavvufla kurduğu derin ve çok katmanlı ilişkiyi incelemektedir. Garaudy’nin akıl merkezli Batı felsefesinden kalp merkezli tasavvufî irfana uzanan entelektüel serüveni, bu çalışmada yalnızca bireysel ve biyografik bir dönüşüm olarak değil; modern insanın anlam krizine verilmiş köklü ve bütüncül bir cevap olarak ele alınmaktadır. Tasavvufu mistik bir kaçış alanı ya da Doğu’ya özgü romantik bir tecrübe olarak değil, tevhid merkezli bir varlık, bilgi ve ahlâk tasavvuru olarak değerlendiren Garaudy’nin düşünceleri; insanın ontolojik haysiyeti, benliğin sınırları, modern narsisizm ve manevî yabancılaşma bağlamında tahlil edilmektedir. Bu kitap, bir yandan Roger Garaudy’nin tasavvuf anlayışını sistematik biçimde ortaya koymayı, diğer yandan tasavvufun modern dünyaya söyleyebileceği sözü yeniden düşünmeyi amaçlamaktadır.
