Bir adamın kendisine doğru çıktığı uzun bir yol…
Şehrin gürültüsünden uzaklaştıkça nehirlerin, ormanların, dağ yollarının ve eski mekânların sessizliğine karışan bir yolculuk. Geçmişin, seslerin ve karanlığın içinden geçerken insanın kendisiyle baş başa kaldığı anlar…
Özlem Kurt farklı dillerin, inançların ve sessizliklerin içinden geçerek insanın kendini bulma, kendi olma ve hayata yeniden tutunma durumunu anlatıyor.
Çünkü biliyoruz ki bazı yollar insanın kendine dönebilmesi için yürünür.
Nihayetinde:
“Herkes kendi nöbetini tutar.”
