|
Elinde tahta bavulu, ne yöne gitmesi gerektiğine karar veremiyordu. Kendisini karşılamaya da kimse gelmemişti. Dikilmiş, düşüncelere dalmak üzereyken, ardından metal kapının çıkardığı gürültüyle irkildi. Bu kapı ki dört metre yüksekliğinde, görenin içini karartan simsiyah bir renge büründürülmüş, arkasında nasıl bir hayat yaşandığını orada ömürlerinin bir kısmını veya tamamını tüketenlerin bildiği bir dünya vardı. Heydo’nun iki kanadını açmış, kendisini yutmaya hazır bekleyen kapının insana verdiği karamsarlık ne de arkasında geçireceği yıllar umurundaydı. O, cehennemi tüm azabıyla hak ettiğini düşünmüştü! Bir an, lacivert ünüformalı bir gardiyanın kapıdan çıkıp, “şaka yaptık, tahliyen gelmedi, hadi içeriye…” demesinden ürkerek arkasına döndü, kimseyi göremeyince derin bir nefes aldı. |
