Meryem Cemile, Amerikalı bir Yahudi’ydi, İslâm’ı buldu. 1961’de girdiği bu deryada kaybolmadı, bilakis kendini buldu. Otuz kitap bıraktı ardında. En yamanı: “İslâm ve Modernizm.” Bu kitap, bir uyarı değil, bir tokat. Modernizm dediğin nedir? Teknik değil, seküler bir iman; materyalist, ruhsuz, insanı yalnızlaştıran bir sapkınlık. Batı, medeniyet namına ne getirdi? Maneviyatı söndürdü, aileyi dağıttı, insanı tüketime mahkûm etti. Müslüman aydın dediğinse, Batı’nın gölgesinde debelenen bir zavallı. Farz eder ki modern olmak, batılı olmaktır. Hâlbuki İslâm, mâbede sıkışmış bir inanç değil, hayatın ta kendisidir. Hukuk, ahlak, aile, siyaset, iktisat… Hepsi bir bütün. Meryem Cemile bu kitapta ne Batı’yı ne de taklitçi Müslüman’ı affeder. Dili savunmaz, hücum eder. Serttir, mutlaktır, meydan okur. Kimi der ki “uyanış çağrısı”, kimi der ki “aşırılık”. Lakin şu kesin: Bu kitap, Mevdudi’nin ve Kutub’un izinde, geleneğe sarılan, modern bireyciliği bağrından vuran bir direniş metnidir. İslâm’ı yaşamak isteyene yol, taklitçiye ateş.
