Sanayileşmiş dünyanın tamamında, sinema yapımları aynı temellere dayanıyor, aynı karakter setleriyle aynı hikâyeleri anlatıyor ve aynı teknik araçları kullanıyor. Bununla birlikte, bir İtalyan filmini bir Amerikan veya Alman filminden ayırt edebileceğimizi düşünüyoruz. Onları bu kadar kolay ayırt edebileceğimize inanmamızı sağlayan şey ne peki?
Sinemayı sadece toplumu yansıtan pasif bir ayna olarak değil, ulusal kimliği bizzat inşa eden kurucu bir pratik olarak konumlandıran İtalyan Ulusal Sineması, modern İtalya’nın dönüşümünde beyazperdenin oynadığı kritik rolü ortaya koyuyor. Sunduğu sosyolojik perspektifle “Sanat Sineması” ve “Popüler Sinema” gerilimini de irdeleyen eser, Türk sinemasının geçirdiğidönüşümleri ve kendi iç çelişkilerini anlamlandırmak isteyen okurlar için de eşsiz bir tarihsel ayna tutuyor. Kitap, İtalyan sinemasının bir filmografisi ve kaynakçasını da içeriyor.
Yazar Hakkında:
Pierre Sorlin
Fransız tarihçi ve sinema sosyoloğu. Vefatına kadar Paris-Sorbonne Nouvelle Üniversitesinde (Paris III) Emeritus Profesör olarak görev yapmıştır. Akademik kariyerine Lyon Üniversitesinde sosyal tarih alanında başlayan Sorlin, daha sonra Paris 8-Vincennes Üniversitesinde sinema ve tarih ilişkisi üzerine yoğunlaşmıştır.
Çalışmalarında sinemayı sadece estetik bir obje olarak değil, toplumsal temsillerin ve ulusal kimliklerin inşa edildiği tarihsel bir mecra olarak ele almıştır. İtalya ile güçlü akademik bağları bulunan yazar, Bologna’daki Istituto Ferruccio Parri ve Oxford’daki Maison Française gibi kurumlarda araştırmalar yürütmüştür.
Sinema sosyolojisi disiplininin kurucu isimlerinden kabul edilen Sorlin’in başlıca eserleri arasında Sociologie du cinéma (1977), The Film in History (1980), European Cinemas, European Societies 1939-1990 (1991) ve Italian National Cinema (1996) yer almaktadır.
