Selman Usta ilk kez doğrudan Mikdad’a baktı.
“Henüz bilmiyorsunuz. Ama kâğıtlar sizi seçti. Sizde izler var ve “Siliciler!” izlerden hiç hoşlanmaz.”
O an hava değişti. Ve rüzgârla gelen kötü bir
koku Zeytin Ağacı’nın kökleri arasından kayıp
geçti. Üçü de aynı anda durdu. Zeytin Ağacı
eğildi. Sanki dallarıyla kâğıtların üstünü örtmek
ister gibi yavaşça onların üzerine doğru kapandı.
Kâğıtların üzerinden kalkarken yaprakları hafifçe titriyordu. Sessizliği ilk o bozdu. “Demek peşinize düştüler. Şimdilik sizi koruyabildim ama bu uzun sürmez. Acele etmeniz gerekiyor. Çok geçmeden tekrar deneyecekler.”
Çocuklar birbirine baktı. Artık bunun bir oyun
olmadığını biliyorlardı. Ama garip bir şekilde
korkudan çok kararlılık vardı içlerinde. Ve bu
hikâye asla yarım kalmayacaktı.
Macera, hüzün ve eğlencenin iç içe olduğu bir
Mescid-i Aksa hikâyesi!
