Kader bazen insanı okşamaz:
önce ensesine sert bir tokat patlatır, sonra alaycı bir sesle
"hadi bakalım, şimdi gül de görelim" der.
İşte Meco'nun hikâyesi tam burada başlar.
Aşkın yanlış kapıda beklediği, paranın yanlış ceplerde terlediği, talihin göz kırpmak yerine
insanın suratına hoyrat bir kahkaha savurduğu yerde...
Meco, Anadolu'nun Don Kişot'udur:
Ne tam kahraman, ne de tam mağdur.
Yel değirmenlerine değil,
yoksulluğa, tutkularına ve yanlış umutlarına saldırır.
Kahkaha Gibi Karanlık,
bir adamın düştüğü çukuru değil;
o çukurun dibinde bile
hayatla dalga geçebilme inatçılığını anlatır.
