“Dedem, kitap okurken hep aynı şekilde otururdu. İki yastığı üst üste koyar, dizlerinin üzerine çöker, kitabı öyle okurdu. Saatlerce kıpırdamadan… Çocuk aklımla anlam veremezdim.
Bir gün dayanamadım: “Seyda, neden uzanarak okumuyorsun? Zor olmuyor mu böyle” diye sordum. Gülümsedi. O yumuşak, içimi ısıtan gülümsemesiyle baktı bana: “Evladım,” dedi, “Bu kitabı yazan emek vermiş. Gecesini gündüzüne katmış. Ben nasıl uzanarak saygısızlık edeyim?”
O gün belki tam anlamadım ama o cümle içimde bir yere yerleşti. Şimdi biliyorum…
O bana sadece okumayı değil, kaleme, kelama saygıyı, emeğe hürmeti, bilgiye karşı edebi öğretiyormuş.
Bana İhsan Nuri Paşa’yı, Şeyh Said’i, Dr. Fuad’ı ve daha nicelerini anlatırdı. İsimleri tek tek sayardı. Yaşadıklarını, mücadelelerini, bedellerini…
Sanki bana bir emanet bırakıyordu. Yıllar geçti. Büyüdüm. Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki o gecelerde dinlediğim her hikâye, bugün kalemimde geçmişimizin hafızasına dönüşmüş.
Bu kitap biraz da o soba başında başladı.”
Necdet Yentürk
