İyi bir dinleyici kolay bulunmaz, herkes konuşmak ister, derdi. Suskunluğuna bahaneler bulmak isterdi, bizse onun suskunluğuna alışmıştık artık. Ama o akşam, ilk ve son kez konuştu. Başta yine her zamanki gibi kendi halinde, sessizce dinliyordu. Sonra bir iki bir şey söyledi. Derken giderek açıldı. Belki biraz fazla içmişti ya da gün içinde bir şeyler geçmişti başından, kim bilir. Hemen yanımda oturuyordu. Bir iki soru sormam yetmiş, içini dökmeye başlamıştı. Ailesiyle yaşıyormuş, bunu yeni öğrenmiştim ve biraz da tuhaf bulmuştum. Babasıyla arası kötüymüş; ondan uzaklaşmak için ayrı bir eve taşınmayı düşünmüş, ama kirayı karşılaması zormuş. Ev arkadaşı bulsa, başka biriyle aynı evde yaşayabileceğini sanmıyormuş. Ailenin evinde de tek başına yaşamıyorsun sonuçta, dedim. Doğru, dedi. Ama küçüklüğünden beri burada yaşıyormuş, bir düzeni varmış, bunu bir anda bozup gitmek de kolay değilmiş. Biriyle ayrı bir eve çıksa bunun ne getireceğini bilemezmiş. Ya o kişi müziği sesli dinliyorsa, eve arkadaşlarını getiriyorsa, yemeği ağzını şapırdatarak yiyorsa, horluyorsa, geceleri sık sık lavaboya gidiyorsa, bulaşıkları yıkamıyor, üstüne düşen faturaları zamanında ödemiyor, anahtarlarını kaybediyor…
