KENDİNE YABANCI
Her ruhun kendine ait bir sesi vardır.
Kendine ait bir yönü.
Kendine ait bir hakikati.
Ama dünya sesli insanları sevmez.
Dünya uyum sağlayanları sever.
Sorgulamayanları.
İtaat edenleri.
Kalabalığa karışanları.
Bu yüzden insanlar zamanla kendi seslerini kısmayı öğrenir.
Önce biraz.
Sonra biraz daha.
Sonunda kendi içlerinden gelen sesi duyamaz hale gelirler.
İşte gerçek yabancılaşma budur.
Aynaya baktığında yüzünü tanımak değil; ruhunun sesini tanıyamamak.
En büyük keşif yeni kıtalar bulmak değil, içindeki kayıp insanı bulabilmektir.
"İnsan dünyayı da dolaşsa kendisine uğramadıysa hâlâ yoldadır." -Y. Aksoy