Bir zamanlar bilimin, şehirlerin ve üniversitelerin hüküm sürdüğü bir dünyada, insanlık ilerlediğini düşünüyordu. Ta ki “Kızıl Veba” gelene kadar… Ölümcül salgın, 2013 yılında insanlığın büyük bölümünü yok etti; medeniyet bir anda çöktü. Dil değişti, bilgiler unutuldu. Hayatta kalanlar doğayla baş başa ilkel bir yaşama sürüklenirken geçmiş, yalnızca anılarda yaşamaya devam ediyordu.
Yıllar sonra, harap olmuş bir dünyanın kıyısında, yaşlı bir adam torunlarına kaybolan medeniyeti anlatmaya çalıştı. Onun hatırladığı dünya ile çocukların içinde yaşadığı ilkellik arasında keskin bir uçurum vardı. Bu, yalnızca bir salgın felaketi değil aslında insanlığın kurduğu düzenin geçiciliğinin göstergesiydi.
Yüzyılı aşkın süre önce kaleme alınmış olmasına rağmen Jack London’ın Kızıl Veba isimli bu çarpıcı romanı, medeniyetin ne kadar ince bir zemine kurulu olduğunu bugün hâlâ ürpertici bir berraklıkla gösterir.
İnsanların gezegende verdiği tüm emek aslında sadece bir köpükten ibaretti. Faydalı hayvanları evcilleştirdi, düşmanca var olanları yok etti ve toprağı yabani bitkilerden temizledi. Sonra da geçti gitti. İlkel yaşamın seli geri döndü, yaptığı her şeyi süpürdü.
