Kürd illerinde metropolleşen şehirlerde, Türkleşen köylerde Türkçe konuşma
konusunda kıyasıya bir yarış var. Eskiden şehire misafir gelen köylülere;
“Çocuklarınız Türkçe biliyor mu?” Diye sorardık. Bugün aynı köylülere;
“Çocuklarınız Kürdçe biliyor mu?” Diye soruyoruz. Maalesef durum bu ahvalde.
“Dayê – Bavo’dan Anneciğim, Babacığıma..” büyük bir asimilasyon var. Sistem değil,
sistemin ücretsiz ırgatları, “özentili ebeveynler” müthiş bir “dönüşüm” ile adeta Türkleşme
evrimi geçiriyor.
Kürdçeyi öteleyen, cehaletin dili, Türkçeyi ise bilginin, bilimin ve modernleşmenin ilk
adımı gören müthiş bir özünden kaçış var.
