Hüsrev Hatemi yalnızca iyi bir hekim, bilge bir
şair değil aynı zamanda eskilerin “mîrikelâm”
dedikleri bir sohbet ustası…
Ders, sempozyum, iş yemeği ya da dost
meclisi, onun için fark etmez: Bazen hisseli bir
kıssa, bazen birkaç mısra bazen de bir kelime
oyunuyla ortamın havasını değiştiriverir. Kimi
zaman da bir peçetenin kenarına, minik bir
kâğıt parçasına yazdığı cümleler muhatabının
yüzünü güldürmeye yeter.
Elinizdeki kitap nev’i şahsına münhasır bir
kültür insanı olan Hüsrev Hatemi’nin insanlar,
şehirler, şiirler, hatıralar, nükteler ve hikmetlerle
örülü o revnaklı sohbetlerinden okurların
payına düşen...
1981 yılında Türk Tıp Tarih Kurumu Başkanı
olan Süheyl Ünver Hoca ile bir grup
Cerrahpaşalı, Kalender Orduevi’nde akşam
yemeğine giderler. Salon çok kalabalıktır.
Servis, kalabalık sebebiyle gecikmektedir.
Bir piyaz getirilir, ana yemek gelmez. Hüsrev
Hatemi, Süheyl Hoca’ya şu pusulayı yazar:
Ehl-i irfan kalırken niyaz mertebesinde
Biz Kalender’de kaldık piyaz mertebesinde.
