“Bazı ayrılıklar düşmanlık değildir. Sadece iki insanın birbirine doğru mesafeyi bulmasıdır... Biz kötü insanlar değildik.”
Atilla Uzun’un içsel yüzleşmeleri ve ruhsal kırılmaları işlediği “Sessiz Kırılmalar” üçlemesinin ikinci romanı olan Mesafe, insanın ilişkileriyle, evlilikteki görünmez çatlaklarla ve sessiz kopuşlarla yüzleşmesini ele alıyor.
Bu kitap gürültülü, suçlamalarla dolu alışıldık bir boşanma hikâyesi anlatmıyor. Bazen iki insan da kötü değildir; kimse birbirini kasten incitmek istememiştir. Sadece zamanla aynı evin içinde konuşmalar azalır, yorgunluklar büyür, araya üçüncü sesler ve yanlış anlaşılmalar girer... Ve bir gün iki insan aynı çatının altında birbirine yabancılaştığını fark eder.
Biten bir evliliğin ardından annesinin evine dönen Garip; üç oğlunun varlığıyla hayata tutunurken, kadim dostu Rauf’un aracılığıyla eski eşiyle aynı masada buluşur. Bu masada bağıran kimse yoktur; yalnızca ertelenmiş bir gerçeğin sakin, olgun ve saygılı bir kabulü vardır. Mesafe, bir hayatı nefret etmeden geride bırakabilmenin ve insan kalabilmenin sarsıcı romanı.
