|
Geçici de olsa bellek yitimi yaşayan bir insan yeni bir ad ve yeni bir kimlikle yaşayabilir mi? N ya da Hiç Kimse bu bağlamda tam da Tahta Kılıçlı Şövalye üçlemesinin ilk romanı olan Kadının Adı Sevgi’nin bittiği yerden başlıyor. Boşlukta kalan roman kahramanı acaba belleğine kavuştuğunda bu yaşadıklarını anlamlandırabilecek mi? Yoksa yaşadıkları bir kaçış, bir tür kaçkınlık mı?
Ahmet Kemal, bellek yitimi yaşadığı dönemde çocuklarını anımsamazken, babasızlık sorunu yaşayan iki genç kadının hayatına girmesiyle yeni bir arayış içine giriyor. Ankara’da Semra, eski bir şiir kitabının satır aralarında ona bir geçmiş ararken, İstanbul’da Hale, kimliksiz bu adama kendi hayatında yer açıyor. Biri dününü bulmaya çalışırken, öteki bugünü yaşamasını istiyor. Ankara’dan İstanbul’a geçmişini arayan bir adamın ve ona “şövalye” diyen kadınların romanı. Kılıcı tahtadan, yarası gerçek.
Kemal Gündüzalp N ya da Hiç Kimse’de alışıldık, bazen boğucu durumlar yaratan uzun betimlemelerden çok, kişilerini diyaloglarla anlatıyor sanki. |
|
“Bir de N var. Bir türlü anımsayamıyorum adını. Ama N’yle başladığını biliyorum. O da çok önemli.” “Ahmet Kemal, o sana iş olsun diye bulduğumuz soyadı! Kafana takma.” “Soyadını biliyorum. O noktalı N. Yani ‘DeNiz’in ortasında ne var’ın N’si.” “O zaman öteki N nedir peki?” |
“Bilsem. Çok önemli. Belki de en önce onu anımsamalıyım.”
