Adana Otizmle Barış Derneği tarafından yayımlanan bu kitap, otizmi anlatmak için değil, otizmle yaşayan ailelerin hayatını anlatmak için yazıldı. Bu sayfalarda büyük sözler yok. Uzman dili yok. Akıl vermek yok. Bir annenin yorgunluğu var, bir babanın çaresizliği, bir çocuğun küçük ama kocaman ilerleyişi var.
Bu hikâyeler; bekleme salonlarında, mutfak masalarında, park köşelerinde, hastane merdivenlerinde birikti. Yazıya dökülmeleri uzun sürdü, çünkü yaşanmaları uzun sürdü.
Otizmle Barış Hikâyeleri, acıyla yoğrulmuş ama umuda tutunan, yorulmuş ama vazgeçmemiş ailelerin ortak sesi. Bu kitap kimseye bir şey öğretmiyor. Ama topluma şunu söylüyor: "Otizmli çocuğu olan anne babaları anlıyorum." Ve bazen bu, her şeyden daha kıymetlidir.
