Bu çalışma, uzun bir kaçış sürecinin ve nihayetinde gelen kaçınılmaz çöküşün anatomisidir. Althusser’in ideolojik aygıtlarından Žižek’in sinizm tezine, Deleuze’ün minör estetiğinden Foucault’nun iktidar analizlerine, Boym’un nostalji okumalarından Fisher’ın kapitalist gerçekçiliğine ve Han’ın yorgunluk toplumuna uzanan geniş bir teorik hat üzerinden sinemanın izini sürerek bir Türkiye panoraması çıkarmayı hedefler. Yeşilçam’ın masalsı illüzyonundan 12 Eylül sonrasının içe kapanışına, 90’ların taşra melankolisinden 2010 sonrası absürt cinnete ve günümüz gençliğinin yaşadığı geleceksizlik krizine uzanan bu hat; sadece filmlerin değil, bir toplumun altmış yıllık travmasının, iktidarla dansının, çöküşünün ve kaçışlarının perdedeki tezahürüdür. Türk sinemasını salt tarihsel bir malumat yığını olmaktan çıkarıp rıza imalatının, karşı-hegemonya denemelerinin, entelektüel tasfiyenin ve nihayetinde bireyin eylemsizliğe, tükenişe ve nihilist boşluğa sürüklenişinin bir çıktısı olarak okur.
