SÜVEYDA II Her şiir, insanın kendine en çok sustuğu yerden doğar. Bu sayfalarda bir kalbin bekleyişi, bir duanın sabrı, bir vedanın sessizliği ve küllerinden yeniden yürümeyi öğrenen bir ruhun izleri var. Söylenemeyenler dize oldu; unutulamayanlar kelime. Kalan ne varsa, kalbin en derin yerine emanet edildi. Belki her şiir bir yarayı kapatmaz. Ama bazen tek bir dize, insanın kendine dönüş yolunu aydınlatır. SÜVEYDA II, işte o yolun sessiz tanığıdır.
“Ve insan, en sonunda anlar; kalbine ulaşan bütün yolların adı şiirdir.”
GAMZE GÜNEŞ TANRIBUYURDU
Şiir, her zaman insanı kendine götürür…
