Taş Devri’nin sonlarına, bronz çağın eşiğine yerleşmiş bir kıyı köyünde geçen Taşların Dili, değişimin eşiğinde yaşayan bir topluluğun hikâyesini anlatır. Taş ustalarının ve anlatıcıların şekillendirdiği bu dünyada gerçek ile anlatı arasındaki sınır bulanıktır. Köyün dışına sürgün edilen bir çocuk ise bilinmeyene açılır ve gemilerden, kıyılardan ve yeni ufuklardan söz eden hikâyelerle geri döner. Bu anlatılar düzenin yüzeyinde çatlaklar açarken, yaklaşan dönüşüm yavaş yavaş kendini hissettirir. Ta ki köye gelen yabancı kadın, köydeki düzeni fark edilmeden çözülmeye bırakana kadar.
Jim Crace, insanlığın büyük bir dönüşüm anını şiirsel ve yoğun bir dille anlatırken, anlatının kendisini de sorgular. Dili mit ile gerçeklik arasında kurarak değişimi zarif ama güçlü bir hikâyeye dönüştürür. Taşların Dili, dönüşümün eşiğinde duran bir dünyanın unutulmaz portresidir.
