Elinizdeki bu eser, Türk destanlarında hayvanların fonksiyonel kullanımı ile geleneksel ekolojik bilincin kesiştiği kültürel alanları konu edinerek halkbilimi disiplininin güncel kuramsal yönelimleriyle uyumlu, kapsamlı ve ayrıntılı bir tetkik ihtiva etmektedir. Türk destanlarında yer alan hayvan kullanımını maddi kültür, ekolojik etik, toplumsal örgütlenme ve kültürel bellek bağlamlarında çözümleyerek modern insana hem tarihsel hem de düşünsel düzeyde kapsamlı bir bakış kazandırmaktadır. Günümüz insanı doğayla ilişkisini çoğunlukla kopuş, yabancılaşma, tüketim ve kaynak kullanımına indirgenmiş dar bir çerçevede kurarken, destanlarda izlenen hayvan merkezli kültürel ekoloji, doğayla kurulan ilişkinin tarihsel olarak ne kadar özenli, dengeli ve bütüncül biçimlerde inşa edildiğini hatırlatır. Böylece çalışma tarihsel bilgi aktarmakla birlikte, modern toplumun ekolojik krizleri, sürdürülebilirlik arayışları ve çevre etiğine dair kavrayışlarında kültürel temelli bir zemin oluşturur. Destanlardaki hayvan varlığının toplumsal ritüellerden hukuki normlara kadar uzanan geniş bir sahada nasıl anlam kazandığını görmek, modern insanın değer dünyasını yeniden kurmasına, kültürel mirasın güncellenmesine ve kolektif kimliğin yeniden düşünülmesine önemli katkılarda bulunur.
