Evlilik, iki insanın kurduğu korunaklı bir sığınak mıdır; yoksa kimlik asimetrilerinin ve tarihsel hafızanın her gün yeniden üretildiği mikro bir alan mı?
Ümit Eser, Kürt-Türk çapraz evliliklerine odaklandığı bu öncü ça lışmasında —evliliği bizzat yaşayan çiftlerle yaptığı derinlemesine görüşmelere dayanarak— ortak yuvaların egemen olanın görünmez konforu ile ötekileştirilenin sessiz deneyimleri arasında nasıl şekil lendiğini gözler önüne seriyor.
Kitap, çarpıcı bir gerçekliği ve asimetriyi deşifre ediyor: Türk eşler evliliğe, her şeyin “zaten olağan” sayıldığı bir “Türklük bagajıyla” gi riyor. Kürt eşlerin kimliklerini ve taleplerini görünür kılma çabası ise bu imtiyazlı konumun karşısında sürekli sınırlanıyor; ilişki gide rek Kürt eşin aleyhine işleyen örtük bir eşitsizliğe dönüşüyor. Çocu ğa verilecek isimden evde konuşulan dile, akşam sofrasındaki siya setten aile tepkilerine kadar ortak ev; romantik bir sığınak olmaktan çıkıp kimliğin ve aidiyetin her gün yeniden müzakere edildiği bir alana dönüşüyor.
Mahrem alanın içinden toplumsal barışa, asimilasyona ve yüzleşme lere dair ezber bozan bir başvuru kaynağı.
