Yusuf Aleyhisselâm’ın kıssası, Kuran-ı Kerim’de “ahsenü’l-kasas” (kıssaların en güzeli) diye ifade edilir ve müstakil bir sûre (Yusuf Suresi) ile anlatılır. Hz. Yusuf, Kuran’da dürüstlük ve güvenilirlik bakımından övülür. Güzelliği ile meşhurdur ve darbımesel haline gelmiştir.
Yûsuf (a.s.), iffet, yüce ahlak, şehevî arzulara karşı direnç noktasında gençler için bir örnektir. Zira Hz. Yusuf, hizmetinden bulunduğu Züleyha tarafından tuzağa çekilmek istendi. Ancak o, kadının ahlaksız teklifine icabet etmedi. Bunun üzerine Züleyha’nın iftirasına uğradı ve zindana atıldı. Hz. Yusuf’un zindana düşme pahasına bu güzel ve itibarlı kadının ahlaksız davetine direnmesi kendisi için bütün hayır kapılarının açılmasına ve Mısır’a vezir olmasına vesile oldu.
Diğer taraftan Yusuf kıssası başından sonuna kadar davetçiler için bir teselli ve sabır kaynağıdır. Zira imtihanın / sınanmanın en zorları onun başından geçti. Kardeş ihanetine uğradı, iftiraya atıldı, uzun müddet hapis hayatı yaşadı. Ana-baba başta olmak üzere bütün sevdiklerinden ve vatanından ayrı uzak kaldı. Ancak o, bütün sıkıntıların zamanı gelince biteceğine ve bir gün mutlaka sahil-i selamete çıkacağına dair inancını aslakaybetmedi. Sıkıntılar ne kadar zor olursa, imtihanlar ne kadar büyük olursa olsun sonunda rabbânî bir ihsan olacağına inandı. Zira “Her zorlukla beraber bir (başka) kolaylık vardır.” (İnşirah, 5) Fecir zifiri karanlıktan sonra gelir ve gece ne kadar uzarsa uzasın Allah Teâlâ’nın izniyle güneşin doğuşuna doğru yürür.
Bir başka tarafıyla da Yûsuf (a.s.) kıssası özellikle ekonomi politikalarında ve ümmetin korunması ve kalkınması için güçlü planlamada eğitim, arınma, sabr-ı cemil, büyük ideal, ferasetli siyaset, etkili ve başarılı yönetim için; değerlerin, ahlakın, basiretin ve derin anlamların tahlili için bir yöntem ve örnek niteliğindedir. Bu yüzden Allah Teâlâ, resulü Muhammed (s.a.v.)’e Yûsuf kıssasını zikrettikten sonra basiret temelli metodu takip etmesini emretmiş ve şöyle demiştir: “De ki: ‘İşte bu benim yolumdur. Ben, ne yaptığımı bilerek Allah’a davet ediyorum; ben ve bana uyanlar (bunu yapıyoruz).’” (Yûsuf, 108)
