“Şekerden bir şato kurdum avuç içlerimde. Sonra elimi güneşe yaklaştırıp erimesini izledim zevkle...”
Bu sayfalar; gamsız bir dünyaya sığamayan, şekerden şatolarını güneşin altında eriten bir ruhun iç dökümüdür. Viya Böyle; aynaların sustuğu, maskelerin düştüğü ve sadece çıplak hakikatin kaldığı o anları anlatıyor.
Sahi, düşmüş mü melekler yoksa biz mi cennetten? Artık değil denilen zamanların, kaybedilen umutların ve inatla iyi kalma mücadelesinin ta kendisi...
Yazar, henüz yüzünü göremediği “nasibine” mektuplar yazarken, okuru da bu kozmik yetimliğe ortakolmaya davet ediyor.
