İnsan bazen kendisine ait olmayan bir hayatın içinde sıkışıp kalır. Aylin’in sevgiyle başladığını sandığı evlilik, zamanla narsist bir adamın gölgesinde, sevgisizliğin hüküm sürdüğü sancılı bir yaşama dönüşür. Dışarıdan kusursuz görünen kocası, evde Aylin’in duygularını küçümseyip onu yalnızlaştırır. Aylin, sevginin yerini sessiz bir kabullenişin aldığını fark etse de yıllarca bu hayatta kalır.
Bir gün karşısına başka türlü bir yaşam ihtimali çıkar. Fakat gitmek kolay değildir. Hele bir de çocuk varsa, kalmakla gitmek arasındaki seçim daha da ağırlaşır.
Yaşanmaz, kahramanımız Aylin’in hikâyesi üzerinden insanın kendisiyle ve ötekiyle yüzleşmesini, kaybetmenin ve yeniden başlamanın eşiğinde durmasını anlatıyor. Bir hayatın ne zaman sona erdiğini ve insanın ne zaman artık o hayatın içinde yaşayamayacağını anladığını…
“Hiçbir şeyin sona ermediği ve hiçbir şeyin başlamadığı bir yerde olmak ne kadar da zordu. Bir yanı geçmişe bir yanı geleceğe çekiliyordu insanın. Bir yerden eksilmeden başka bir yere ait olamıyordu…
Bazı hayatlar yavaş yavaş Yaşanmaz hale geliyordu. Öyle büyük felaketlerle de değil; küçük tavizlerin, görmezden gelmelerin, alttan almaların neticesinde büyüyen sessizliklerin birikmesiyle. Kimselerin fark edemediği çöküşlerin ardında eziliyordu insan. Ve en ağır bedeli kendine ödüyordu.”
