Bu benzersiz, özgün mekânın önündeki taburelerde günbatımını içime çekiyorum. Kendimi Berlin’in en şık pastacısı, çikolatacısında duyumsuyorum. Bir de damla sakızlı Türk kahvesinin baş döndürücü kokusu!
***
Ne olduysa birden oldu. Nasıl olduğunu anlayamadım. Sağ böğrümde bir ağrı, ay aman! Eve zor geldim, el yaman! Ne olacak şimdi peki? Bilmem. Kim bilir? Ambulans mı çağırsak? Yok, o kadar da değil. Ya? Ay, iğneler batıyor sanki her yerime. Ne yapayım? Yap bir kahve? İyi mi gelir? Belki. Sonra? Sonrasına da bakarız elbette, Ay’a bakar gibi.
Yer gök atkestanesi cumhuriyeti; yer gök. Yense iyi. Kafalara pata küte düşmese. Çocuklar toplayıp toplayıp kürdanlarla adam, kadın, çocuk yapıyorlar, yapıyorlar. Çalışma masamda durur birkaçı, zaman zaman avucuma alıp okşarım: Hulki Aktunç’tan öğrenmiştim bunu da. Güç kazanırsın, günün iyi geçer, demişti.
Güç kazandım mı?
Bilmem.
