YAZAMADIKLARIM, bir roman olmaktan çok, yazının eşiğinde bekleyen bir zihnin kaydıdır.
Bir yazarın kelimelerle değil, suskunlukla imtihanı… İstanbul ile Konya arasında bölünmüş bir hafıza,
yarım kalmış mektuplar, dağınık bir yazı masası ve gölgesi metnin içine sızan bir ustanın sessiz varlığı…
Bu roman, yazıdan vazgeçemeyen ama yazmaya da tutunamayan bir anlatıcının iç yürüyüşüdür.
Oğuz Atay’la kurulan hayalî diyaloglar, bir edebî selamdan çok, bir hesaplaşmanın izlerini taşır.
Kahraman bazen yazarın önüne geçer, bazen kaybolur; bazen de sadece susar.
Yazamadıklarım, iyileşmeyi vaat etmez. Yol göstermeye çalışmaz.
Okuru rahatlatmaz. Ama şunu fısıldar:
Yazı, bazen yazılanlardan değil, yazılamayanlardan doğar.
Bu kitap, kelimeleri sevenlere değil; kelimelerle kavgası olanlara adanmıştır.
Mustafa Yaşar Dilsiz, bu romanında yazının içindeki boşluğu anlatıyor.Ve o boşluk, sandığınızdan daha tanıdık.
