Emekli öğretmen Şefik Bey, ikramiyesini kırmızı bir jipe yatırıp bağımsız vekil adayı olduğunda, kasaba kahvesindekiler “Boşa kürek çekiyor,” diyerek arkasından geyik muhabbeti yapıyordu.
Yanına şoför tuttuğu kısa boylu Nazmi, “Maceracının peşine takıldım, dosya parasını bile yatıramıyor,” diyerek Ankara yolunda ihanet trenine binerken; Şefik Bey cebinde hanımının altınları, elinde iseÇorum sülalesinin o mahşeri kalabalık kasetiyle parti binasının kapısını zorluyordu.
Ankara’nın “Milyonun yoksa donsuz kalırsın!” diyen soğuk lobilerine inat; sülale bağı makbuzu ve eldeki o tek video kaset, koskoca bütçeleri yerle bir edecekti. Listeler açıklandığında hasetler kahvehaneyi birer birer terk ederken, Şefik Bey listedeki beşinci sıranın mucizesiyle gözyaşlarını siliyordu.
“Hayat seni beşinci sıraya mı attı? Üzülme! Elindeki samimiyet kasetini doğru kişiye izletirsen vekillik kendiliğinden gelir. Beğenmezseniz, beş sene sonra sandığı getirirsiniz!”
