“Allah’ım... Keşke bir erkek evladım olsaydı da, üzerime gül koklanmasaydı...”
1948 yılının bir ilkbahar sabahında, henüz altı aylıkken kanlı bir kundakta başlayan öksüzlük...
Gençliğinin baharında, dillere destan güzelliği ve belindeki gümüş kemeriyle girdiği o konakta,
“erkek evlat” veremediği için gölgeye dönüşen bir kadın...
Saliha... O, toprağı elleriyle yoğurup çömleğe dönüştüren bir usta, köyün en zorlu doğumlarında
imdada yetişen şifalı bir el, acısını içine gömüp susmayı erdem bilen bir Anadolu kadınıydı.
Bir yanda üzerine gelen kuma, diğer yanda yangınla, hastalıkla ve kayıplarla sınanan bir ömür.
Sandığında biriktirdiği altınları çalınsa da, yüreğindeki merhameti kimsenin çalamadığı bir hayat.
Zübeyde Işıkakdoğan, gerçek bir yaşam öyküsünden yola çıkarak kaleme aldığı bu romanda,
suskunluğu bir çığlığa dönüşen Saliha Ana’nın hikâyesini anlatıyor. Bu sadece Saliha’nın değil;
sesi kısılan, emeği görünmeyen, acısını toprağa fısıldayan tüm kadınların hikâyesi.
“Saliha Ana’nın gönlü de, adı gibi salihtir.”
