Kendi düğününde pistin orta yerinde küt
diye devrilecek... Kocası olacak adamın
kolundan kayıp gidecek kadın mıydı Sunita
Hala? Suratına şaplak atanlar, göğsüne kulak
dayayanlar, burnuna ayna tutanlar… Hiçbiri,
ölüm soğukluğu tüm vücudunu sarana dek
onun artık ölü bir kadın olduğunu anlamadı.
Düğün coşkusu yas tutmalarına engel oldu.
Kısa süren bir iki ağlayış işittim. Duyguya
giremeyenler burunlarını çekmekle yetindiler.
Mendilleri bile ıslanmadı. Halama değil
kaybettikleri zamana gözyaşı döktüler. Yapılan
hazırlıkların boşa gideceğine üzüldüler. Anlık
bir kararsızlıktan hemen sonra ölüyü gelin
odasına taşıdılar. Halamın yana açılmış kolunu
tutuyordum. Ağlayamayacak kadar şaşkındım.
Halam mı ben mi? Hangimiz ölüydük?
Değneği Kuşa Verdim, kahramanlarının payına
düşen karanlığa beklenmedik bir neşeyle
karşılık veriyor. Acının ters köşeden göz
kırptığı, ölümün kara mizaha dönüştüğü bu
öykülerde dil, hayatın katı gerçekliğine teslim
olmuyor.
