Aslında Alp her şeyin farkındaydı. Kendine bir anlatabilse sorun çözülecekti.Ama ne içi kendini tanıyordu ne de kalbi onu. O ilk bakış, bütün ruhunu damgalayacak ve en zayıf olduğu anlarda karşısına çıkacaktı. Damla, hayatta emin adımlar attığını sanırken, kader onun yaptığı planları bozmakla meşguldü. Bugün yaptığı bütün planlar, gelecekte aşk olarak karşısına çıkacaktı. O gün onu gördüğünde arkasına bile bakmadan kaçmalıydı. Bile isteye ona doğru attığı her adım onu kendi sonuna yaklaştıracaktı. Hangisi daha çok acıtır, sevmek mi kaçmak mı? Belki de onu sevmekten hayatı boyunca vazgeçmeyecekti… Belki kader bir yerde aşıklara acır! Kim bilir, belki de hayat sevmekten ibarettir.