elif zal lam
harflere ve şükür feleklerine
nefesin zerresine noktanın tanesine
boşluğun ve suskunluğun
şükür hengâmesine
ve selam kurulduğun amaya
gönüle ve süveydaya
mihmana ve beyzaya
ol dediğin kere selam
ol dediğin kere devam
bilmiyordum –bildirdin!–
baktın ve bakışınla eridi dolu
erimek hicapladır –yandırdın!–
yuvarlaklık ve berraklıkta
bir cevheri andırıyordu suyun
köpüğüyle yoğurdun eşyayı
nefesinle doğrulttun ateşi ve buharı
cemalin ve celalin kürsülerinde
o yüce gökleri açtın
ol dedin
her şeyi bir damla sudan yarattın
