Hüsrev Hatemi şiiri, karanlık ile aydınlık
arasında patlak veren, insanlık tarihi kadar
eski bir harbin gövdesine yazılıdır. Tıpkı
Ehrimen ile Hürmüz arasındaki meydan
harbinin, ak pehlivanlarından biri gibi.
Benim fikrimce, şairin yazdığı şiir, onun
kavga etme biçiminden farklı olamaz. Hatta
bütün bir yaşama tasavvurunun izdüşümü
değilse, o şiir bize numara yapıyordur.
Hüsrev Hatemi, sahihliğinden hiçbir zaman
şüphe etmeyeceğimiz bir şiiri, âşık garip
coğrafyasından yeryüzüne şerh eden bir
şair ve hatta benim gözümde bir modern
çağ dervişidir. İyiliğe, sadece iyiliğe adanmış
bir ömrün, vefa güncesidir. Modern insanın
karanlığına, bir sokak tenviratıdır. Kaybolup
giden zamanın, muhkem hafızasıdır.
Bu kitap, bir ruhun yükselen tarassut
kulesinden bakarak, insanın kendi içine
tuttuğu bir ayna olabilmeyi çok isterdi.
Ömrünce kendi bilgisinin peşinde koşturan
insanın, en nihayetinde bilginin de bir vesile
olduğuna şahit olduğu ana kadar, arayışı hiç
bitmeyecek. Bilmenin de aramanın da terk
edileceği bir an vardır. Terkin de terk edileceği
bir an... Bâyezid-i Bistâmî hazretlerinin de
buyurduğu gibi:
“O, aramakla bulunmaz. Bulanlar sadece
arayanlardandır.”
