Rusça adıyla Bednye Lyudi, Dostoyevski’nin edebiyat dünyasına attığı ilk büyük adımdır. Henüz yirmi dört yaşındayken kaleme aldığı bu roman yalnızca bir ilk eser değil; yoksulluğun, incinmiş gururun ve insan onurunun derinliklerine açılan sarsıcı bir kapıdır.
Makar Aleksiyeviç Devuşkin delik pabuçları, yamalı paltosu ve kırılgan gururuyla hayata tutunmaya çalışan yoksul bir kâtiptir. Toplumda saygın bir yer edinebilmek için verdiği umutsuz mücadele, onu hem gülünç hem de son derece dokunaklı bir insan hâline getirir. Genç, hasta ve kimsesiz Varvara Aleksiyevna’ya duyduğu sevgi ise onun yoksul dünyasında saklı kalmış en temiz, en insanca duygudur.
Makar ile Varvara’nın mektuplaşmaları üzerinden ilerleyen İnsancıklar, yalnızca iki yoksul insanın hikâyesi değildir; ezilenlerin, hor görülenlerin, sesi duyulmayanların iç dünyasına tutulmuş sarsıcı bir aynadır. Dostoyevski, bu eserinde yoksulluğun yalnızca bedeni değil, ruhu da nasıl yaraladığını; buna rağmen insanın onurundan, sevgisinden ve var olma arzusundan nasıl vazgeçmediğini büyük bir duyarlılıkla anlatır.
“Ben de insanım… Kalbiyle ve ruhuyla insanım!”
