Kara Gövde, karanlığın içinden yükselen o uğursuz çığlığa ve ruhun derinliklerindeki o antik korkuya sesleniyor. Unutmayın; çürüme bir kez başladığında, kaçacak hiçbir yer yoktur. Sadece sessizlik kalır. Ve o sessizlik, sandığınızdan çok daha fazlasını anlatır.
Kökler derinleştikçe, gölgeler büyür. Gerçeğin soğuk ve tekinsiz yüzüyle karşılaştığında, insan bildiği her şeyi unutmaya hazır hâle gelir. İnsan, kendi zihninin dehlizlerinde kaybolduğunda, bastırdığı o kadim korku da derin bir uykudan uyanır. Sınırlar silinip karanlık kapıyı çaldığında, insan ne kadar uzağa kaçabilir?
