Belleksizdi zamansızdı; kekeme torunların kendi yanına alabilecekleri kadar da lanetli. Yoktu bu hayatta ve inançsız bir adanmışlıkla buna inanıyordu sadece. Sözsüzdü. Ve utanan söz; tıpkı bir hastane odasının penceresinde Ahırkapı'nın gizine Ahırkapı'nın o esmer çetelesine Erzincan Ovası' nın tozlu renklerini düşüren ve hala hayattan alacaklı kumral bir çocuğun gözlerindeki o meczup öfkenin terli haritasında izini kaybettirmişti çoktan.
M. ALİ DEMİRTAŞ
Çok sevdiğimiz birisini kaybettiğimizde acılı ve anlamlı bir boşluğa düştüğümüzde bilinçaltına itilmiş tüm anılarımızın ateşlendiği açığa çıktığını hissederiz. O anılardan bazen yeni bir insan doğar gezinir içimizde; sese ışığa yaşam gönencine ve yokluk bilincine ana sütü gibi emzirip durur bizi bir ömür...
MUZAFFER ORUÇOĞLU
