Bir anda rüzgâr esti.
Elif gözlerini kapadı, içinde bir ses duydu, güçlü ama sakin bir ses:
'Adalet, öfke ile değil, akıl ile başlar. Birini dinlemeden yargılayan, kendi dengesini bozar:
Düşünmeden hüküm veren, kendi sözünde kaybolur.'
Elif başını salladı. Evet, Athena'nın dediği gibiydi;
Birini anlamadan cezalandırmak, aslında kendine zarar vermekti.
Hades'in sesi;
Sonra yerden bir serinlik yükseldi. Köklere benzeyen bir yankı duyuldu:
'Adalet sabır ister. Tohum hemen filizlenmez, ama zamanı gelince toprağı yarar.'
