Ekim Betül’ün dizeleriyle beraberim. Bir günlüğün sayfalarında, yaprakların üzerinde ışıklar; kendiliğinden büyüyor odada.
Zamanın hızla parçalanan gürültüsü bir tünelden geçen tren gibi dağları deliyor, aynalara çarpıyor. Defalarca sesleniyor kelimeler bize. İlk defa gördüğümüz bir bakış inceliğinde, derin ve büyüleyici…”
