“Basamakta durmayın, otomatik kapı çarpar.”
“Basamak mı, o ne alaka şimdi?”
“Evet, basamakta durmayın, otomatik kapı çarpar. Sen bu sözü sadece otobüsün kapılarında yazan bir söz olarak mı düşünüyorsun? Kesinlikle değil. Hayat da her anında böyledir, kararsızlığa gelemez. Ya tamam deyip geleceksin ya da efendi efendi gideceksin. Basamakta kalırsan otomatik kapı çarpar ve bu otomatik kapının şiddeti otobüsün kapısı kadar basit değildir.”
“Yani?”
“Yani diyorum ki: kararsızlık hiçbir zaman dikkat çekici olmamıştır, gitmen gerekiyorsa gitmelisin. Hatta çoğu defa gitmek, kavuşmaya giden bir yoldur. Vazgeçmek yaşamanın bizzat kendisidir.”
