"Bir fotoğraf! Kenarları sudan çıkmış gibi rengi solmuş, ikiye kesilmiş bir fotoğraf.
Bir parçası burada, diğeri güneyde kalmış. Arada, aynı ülkenin iki ayrı hükümranlık altında uzayıp giden koca bir mayın tarlası: SINIR. Yüreğin ikiye bölündüğü zamanların hikâyesidir bu. Ne evvel zamanın ne ahirin çilesi değildi kadere yazılan. Değildi amma gel de anlat derdini, anlatabilirsen. İster hançer yarasından başla istersen koca Ali Dağı’ndan. De ki; Ali Dağı’na akşam çöktüğünde yamaçlarını güneşin kızıl kıvılcımları alır, parıldar. Bulutlar ateş rengine bürünür, değme tabloları kıskandıracak kadar güzel olur. De işte, bir yerden başlayacaktın. Yeter ki dilin sade, anlatıcı olsun, yeter ki kelimelerinde bir ışık uzansın. Uzansın ki bilsinler burada kanayan yürek senindir. Başkasının değil, sen başkası olduğunu sandığın günden beri bu hikâye seni anlatıyor. De ki: Bağrından kopan çocuklar rüzgârla yarışır, ateş toplarını taşırlar. De ki: Ateş toplarıyla şafağın sınırında koşarlar. Bir koşuyla güneşi Ali Dağına taşımak isterler. De ki: Ne istekleri boştu ne de Ali Dağı herhangi bir dağdı. Evvelden ahire giden yolda zamanla iradenin buluştuğu an ve mekânda bu dağ ve kızıl saçlı çocukları vardı.
