Bu kitap bir başarı hikâyesi değildir. Bu kitap, bir insanın hayata yenilmediğini göstermek için yazılmış da değildir. Bu kitap, hayatın kendiliğinden yazdığı bir yürüyüşün satırlara dökülmüş hâlidir. Sivas’ın keskin sabahlarından Konya’nın sessiz sokaklarına, oradan İstanbul’un kalabalığına kadar uzanan yol… Ne bir planla çizildi, ne de bir hesaba sığdı. Bu yol, düştüğüm yerleri saklamaya çalışmadan; kırıldığım anları süslemeden; yükseldiğim anları abartmadan, olduğu gibi yürüdüğüm bir yoldu. Her adımımda bir iz, her izimde bir yara, her yarada bir ders vardı. Ben bu kitapta “nasıl başarılı oldum”u anlatmadım. Ben bu kitapta kim olduğumu bulmanın hikâyesini anlattım. Çünkü anladım ki: İnsan, kaderiyle kavga ederek değil, kaderiyle yürümeyi öğrenince büyüyor. Bu sayfalarda bir çocuk var, bir genç, bir delikanlı, bir baba, bir lider, bir düşen, bir kalkan, bir yeniden başlayan var… Ama hepsinden önemlisi: Kaderle inatlaşmayı bırakıp kaderle anlaşmayı öğrenmiş bir adam var. Bu kitabı okurken beni değil, kendinizi bulun. Çünkü her insanın hayatında
bir Behrampaşa vardır… Bir Konya vardır… Bir İstanbul vardır… Ve herkesin içinde, bir yerlerde, sessizce yürüyen bir adam vardır. Ben sadece onun sesini yazdım.
