Bir terazi ne zaman kırılır? Kefelerinden biri ağır bastığında mı, yoksa ölçüyü tutan el güce teslim olduğunda mı?
Bedir’de kurulan ölçü, Uhud’da sarsıldı; Hendek’te korkular, sadakatler ve gizlenen niyetler açığa çıktı. Ardından iktidar büyüdü, rivayetler çoğaldı, hakikatin sesi giderek kısıldı. Peygamber’in emaneti ile siyasal gücün talepleri arasındaki mesafe, İslam tarihinin en ağır hesaplarından birine dönüştü.
Yavuz Yağdıran; Bedir’den Kerbela’ya uzanan tarihsel çizgiyi hak, emanet, sünnet ve vicdan kavramları üzerinden yeniden ele alıyor. Ümeyyeoğulları’nın iktidar yürüyüşü ile Ehl-i Beyt’in adalet anlayışını aynı terazide tartarken okuru kaçınılması güç sorularla karşı karşıya bırakıyor: Çoğunluk, hakkın kanıtı olabilir mi? Bir rivayet, yaşanmış ahlakın önüne geçebilir mi? Sünnet, Peygamber’in adaletinden ayrıldığında geriye ne kalır? İnsan, zulüm karşısında sustuğunda gerçekten tarafsız mıdır?
Kırılmayan Terazi, geçmişe kapanmış bir hesaplaşma mı, yoksa bugünün inancına, iktidarına ve vicdanına tutulmuş sert bir ölçü mü? Bu soruların kolay cevabı yok. Fakat susmanın da masumiyeti yok.